Taal verbindt mensen

“Allemaal leuk, maar wanneer gaan we nu echt eten”, dat vroeg vrijwilliger Yann Morard zich af meer dan twintig jaar geleden op zijn eerste taalkamp in Pondrôme. Een kleine cultuurschok stond hem op te wachten.

Yann Morard was net in België aangekomen en zat tijdens de lunch geduldig te wachten op een warme maaltijd, maar kreeg in de plaats sandwiches. Voor iemand die in Frankrijk was opgegroeid waar ’s middags warm gegeten wordt, was dit op zijn minst een vreemde gewoonte.

Een toevallige ontmoeting

Eigenlijk was Yanns komst naar Roeland een ‘accident de parcours’, een ongelukje. Hij woonde toen vlakbij Lille en droomde van een leven als docent in Engeland. Via-via belandde hij bij de vzw. “Ik kende Roeland een week van tevoren niet eens” lacht hij nu. Wat bedoeld was als een tijdelijke ervaring, werd een kantelpunt. De eerste weken waren moeilijk en hij twijfelde als het wel iets voor hem was.

Yann: “Ik zag het eerste taalkamp als een test voor mezelf: ‘Ben ik gemaakt om leerkracht te zijn’? Twee ontmoetingen veranderden alles. Twee gepassioneerde mensen zagen mijn talenten en gaven me de ruimte om die te ontwikkelen.”

“Wat me meteen aansprak op de taalkampen, was dat ik technieken leerde om de Franse taal op een unieke manier aan te leren: authentiek, realistisch, concreet, speels en in kleine groepen. Voor mij was het een laboratorium waar ik leerde lesgeven.”

Waarom de keuken?

“In het dagelijkse leven ben ik elke dag met taal bezig. Ik geef Frans op een Antwerpse middelbare school, vorm toekomstige leerkrachten aan de universiteit en geef workshops voor ervaren docenten. Didactiek is mijn grote passie, maar na een heel jaar op de schoolbanken wil mijn brein tijdens de vakantie even anders.”

“De eerste 16 jaar bij Roeland was ik verantwoordelijke didactiek. Ik heb toen ook een paar dossiers geschreven die jarenlang gebruikt zijn. Maar een paar jaar geleden wou ik iets anders doen. Luc Wullaert, kok, heeft me toen gevraagd of ik hem wou helpen in de keuken. Ik doe dat nu al 8 jaar en ik vind het heel leuk. Ik blijf nog in contact met de jongeren en het kampleven en het ritme van de keuken past perfect bij mij.”

Durven praten

“Als leraar was de klas mijn wereld, maar ik heb zelf ook de weg van een anderstalige afgelegd. Ik woon nu twintig jaar in Vlaanderen en heb zelf ook Nederlands moeten leren. Daardoor besef ik dat je een taal niet alleen in een lokaal leert, maar vooral door er veel mee bezig te zijn daarbuiten."

“Bij Roeland is de grootste kracht: Frans in context. Deelnemers komen vaak aan met veel faalangst. Op school krijg je een slecht cijfer als je een fout maakt, maar hier zien we fouten als iets positiefs. Je kan geen piano leren spelen zonder valse noten, dus waarom zou dat bij een taal anders zijn? De mooiste momenten zijn die waar het ‘moeten presteren’ wegvalt en de deelnemers plots durven praten, gewoon omdat ze iets willen vertellen. Frans leren op een authentieke, realistische, concrete manier in kleine groepjes vind ik het leukste. Je leert een taal niet alleen in de klas, maar spontaan, door onvoorbereid contact.”

Mooie momenten en warme herinneringen

"Bij Roeland heb ik iets bijzonders mogen ervaren. Mensen die in mij geloofden terwijl ik dat zelf nog niet deed. Zij zagen potentieel in mij en gaven mij kansen. Ik heb het geluk gehad om de juiste mensen te ontmoeten. Zonder Roeland zou ik vandaag niet staan waar ik nu sta. De vzw heeft mijn professionele leven richting gegeven.”